Ο καλός, ο κακός και ο δύστυχος

"1ο 
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ 
 ΦΕΣΤΙΒΑΛ"

"Να 
κερδίσουμε 
την 
αλληλεγγύη" 

"Να 
απελάσουμε 
τον 
φόβο"








Ρατσισμός είναι το δόγμα που αναπτύσσεται με σύνδεσμο συγκεκριμένα γνωρίσματα "traits", όπως π.χ. εθνικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά κ.λπ., προκειμένου να αναγάγει μια ομάδα αντίστοιχα (κοινωνικη, φυλέτικη, θρησκευτικη), ως υπέρμετρη όλων.

Αλληλεγγύη : το ηθικό καθήκον, η υποχρέωση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοβοηθούνται.

Φόβος : βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ = ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ + ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ

Παρακαλώ, όποιος εμπνεύστηκε αυτή την εκδήλωση, να μου αποδείξει πώς συνδέονται οι δογματικές αντιλήψεις με τις ενέργειες της ψυχής. 

Να μου πεί από πότε ο χαρακτήτας του ανθρώπου συνδέεται με τα πιστεύω του. 

Από πότε δηλαδή κάποιος που είναι εσωστρεφής είναι και ρατσιστής και από πότε κάποιος που δεν ειναι ρατσιστής είναι απαραίτητα αλληλέγγυος με όλους.

Να με βοηθήσει αποδεικτικά να καταλάβω με ποιό τρόπο εγώ που μου αρέσει να βλέπω τον κάθε άνθρωπο (ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών) σαν κάτι ξεχωριστό και ανάλογα κρίνοντας να μπορώ να τον βοηθήσω ή να τον θέλω για παρέα, και που με τίποτα δε μου συμβαίνει αυτό με όλους τους ανθρώπους, γιατί λοιπόν εγω είμαι ρατσιστής.

Επειδή ούτε υπήρχε, ούτε υπάρχει, ούτε ποτε θα υπάρξει απόδειξη ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου συνδέεται με τις δογματικές του αντιλήψεις , του προτείνω να αποσυνδέσει το αντιδογματικό του φεστιβάλ απο τις χαρακτηρολογικές του ερμηνείες ή να το διοργανώσει από την αρχή με θέμα μόνο αυτές. Φεστιβάλ βέβαια για την αλληλεγγύη και την καλοσύνη γίνονται κατά χιλιάδες κάθε Κυριακή σε όλες τις εκκλησίες.

Αν λοιπόν ούτε η αποσύνδεση αυτή γίνει, θα τον κατηγορήσω ότι καθόλου δε νοιάζεται για τις μαλακισμένες δογματικές αντιλήψεις που αρρωσταίνουν τον πλανήτη  απλά οργώνει για να σπείρει την δικιά του δογματική παπαριά, χρησιμοποιώντας όπως πολύ συχνά κάνει και η εξουσία  τα αυαίσθητα συναισθήματα των ανθρώπων και την ανάγκη τους να δείχνουνε καλοί.

Η μέθοδος είναι ίδια :

Μαζί τα φάγαμε και από φιλότιμο μαζί θα τα πληρώσουμε.

Μαζί τους βομβαρδίσαμε και από καλοσύνη μαζί θα τους βοηθήσουμε.

Εγώ δηλώνω ρητά ότι δεν έφαγα μία και δεν πληρώνω μία.

Που δεν τουμπάρει ο κόσμος προς το καλύτερο, δε φταίνε αυτοί που θέλουν να τον κρατήσουν χειρότερο, αλλά αυτοί που θέλουν να τον προσαρμόσουν στη δικιά τους ηθική.

Η εξέδρα των ανεπισήμων

Όσοι μπροστάρηδες και να βγούνε, όσοι μεγαλολογάδες πολιτικοί,  όσοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες, όσοι επιστήμονες και ειδικοί, με το ζόρι ο κόσμος πατριώτης και πολεμιστής δε γίνεται. 

Ακόμα και αν θέλει να γίνει,  δε ξέρει με ποιον να πολεμήσει. Με τους ίδιους να πολεμήσει του πέφτει βαρύ. Με τους άλλους ,  που και αυτοί ίδιοι του μοιάζουν, πάλι βαρύ του πέφτει.
Και βασιλιάδες έχει ζήσει ο κόσμος, και χούντες, και εμφύλιους και δεξιά και αριστερά και κοινοβουλευτισμούς και επαναστάσεις και όλα. 

Όποιος λέει πως νοιάζεται για το καλό του κόσμου, και εκ φύσεως είναι πολλοί αυτοί, ας προτείνει κάτι διαφορετικό. Το επικίνδυνο βέβαια είναι, πως κάθε φορά που μας δίνεται η ευκαιρία να προτείνουμε κάτι, φανταζόμαστε τον ευατό μας πρωταγωνιστή.

Είναι όπως ο προπονητής που είναι ταυτόχρονα και παίχτης στην ομάδα. Σχεδόν πάντα βάζει τον ευατό του στην βασική εντεκάδα, σπάνια στον πάγκο αλλά ποτέ στην εξέδρα. 

Ίσως μια καλή ιδέα που θα "έπιανε" στον κόσμο, θα ήταν να παίξει ο ίδιος ο κόσμος στη βασική εντεκάδα.  

Από την άλλη λες ...έχω την καλή ιδέα και να μείνω εξέδρα ; ...και αυτό βαρύ πέφτει.

Το κέρατο

Η κατάσταση είναι λίγο πολύ γνωστή.
Μας φτωχαίνουν καθημερινά, μας ξεπουλάνε σα κοινωνία και σαν ανθρώπους, μας ζητάνε να πληρώσουμε για τα δικά τους γλέντια, μας φορτώνουν με τις δικές τους ηλιθιότητες, με τις δικές τους βλακείες και το χειρότερο μας δουλεύουνε στα ίσα και μας λένε οτι θέλουν να μας σώσουνε κιόλας.
Μερικοί το έχουνε πάρει χαμπάρι και ακόμα περισσότεροι αρχίζουν να το συνειδητοποιούνε και αυτοί σιγά σιγά. 
Σε κάποιους η οργή και η αγανάκτηση όσο πάει και μεγαλώνει. Αλλοι συνεχίζουν να δέχονται τα πάντα μένοντας μοιρολατρικά απαθείς. Κάποιοι ελπίζουν ότι θα τα καταφέρουν έστω και την τελευταία στιγμή και άλλοι ελπίζουν ότι οι απώλειες γιά αυτούς θα είναι μικρές. Άλλοι το ξέρουν και περιμένουν να φάνε χοντρό χαστούκι και άλλοι μόνο και μόνο επειδή η ελπίδα χάνεται τελευταία, δε θέλουν να συνειδητοποιήσουν τον δικό τους χαμό. 
Πάντως σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται ο καθένας, μιά απορία είναι γιά όλους κοινή: "μα γιατί κανένας δεν κάνει κάτι ; γιατί κανένας δεν αντιδρά ;"

Η ιστορία μου θυμίζει τον φίλο μου τον Βάκη. 
Ο Βάκης είναι 4 χρόνια παντρεμένος. Στην αρχή ήταν όλα καλά με την κυρά. Όλο αγάπες και χαρές. Από το περασμένο καλοκαίρι όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα. Ο Βάκης είναι συνέχεια με κάτι μούτρα μέχρι κάτω και δε μιλιέται. Η λεγάμενη, μιά-δυό φορές τη βδομάδα ντύνεται, στολίζεται , τρίζει από την κορφή ως τα νύχια, παίρνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, πετάει και ένα "αγάπη μου δε θ' αργήσω" και παίρνει δρόμο. Την ρώτησε ο Βάκης κανά δυό φορές και του είπε ότι πάει βόλτα με τις φίλες της. Κάποιος του σφύριξε ότι την είδε με έναν καραγκιοζάκο σε μιά ταβέρνα στην παραλιακή. Την ρώτησε και γι' αυτό και του είπε ότι θα ήταν κάποια που της μοιάζει αλλά ο Βάκης είναι σίγουρος ότι ήταν αυτή. 
Την προηγούμενη εβδομάδα που τον είδα, τον ρώτησα γιατί δε κάνει κάτι. Γιατί δεν αντιδρά ρε παιδί μου. Μου απάντησε "τι να κάνω ; μου λέει ότι μ' αγαπάει".
Νομίζω ότι ο Βάκης θέλει να δει το κέρατο με τα ίδια του τα μάτια και μέσα στο ίδιο του το σπίτι αν είναι δυνατόν.

Όταν μιά κοινωνία ρεζιλέυεται στο μέγιστο βαθμό και δεν αντιδρά, το πρόβλημα βρίσκεται στον ευνουχισμένο αντρικό πληθυσμό της. Εδώ ρε φίλε δεν αντιδράς όταν  σε κερατώνει η γυναίκα σου θέλεις να αντιδράσεις και στα υπόλοιπα ;

Από εκεί που ελπίζω αντίδραση, είναι μόνο από τις γυναίκες.
Όταν έρθει η ώρα ας τις βοηθήσουμε τουλάχιστον.