Η εξέδρα των ανεπισήμων

Όσοι μπροστάρηδες και να βγούνε, όσοι μεγαλολογάδες πολιτικοί,  όσοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες, όσοι επιστήμονες και ειδικοί, με το ζόρι ο κόσμος πατριώτης και πολεμιστής δε γίνεται. 

Ακόμα και αν θέλει να γίνει,  δε ξέρει με ποιον να πολεμήσει. Με τους ίδιους να πολεμήσει του πέφτει βαρύ. Με τους άλλους ,  που και αυτοί ίδιοι του μοιάζουν, πάλι βαρύ του πέφτει.
Και βασιλιάδες έχει ζήσει ο κόσμος, και χούντες, και εμφύλιους και δεξιά και αριστερά και κοινοβουλευτισμούς και επαναστάσεις και όλα. 

Όποιος λέει πως νοιάζεται για το καλό του κόσμου, και εκ φύσεως είναι πολλοί αυτοί, ας προτείνει κάτι διαφορετικό. Το επικίνδυνο βέβαια είναι, πως κάθε φορά που μας δίνεται η ευκαιρία να προτείνουμε κάτι, φανταζόμαστε τον ευατό μας πρωταγωνιστή.

Είναι όπως ο προπονητής που είναι ταυτόχρονα και παίχτης στην ομάδα. Σχεδόν πάντα βάζει τον ευατό του στην βασική εντεκάδα, σπάνια στον πάγκο αλλά ποτέ στην εξέδρα. 

Ίσως μια καλή ιδέα που θα "έπιανε" στον κόσμο, θα ήταν να παίξει ο ίδιος ο κόσμος στη βασική εντεκάδα.  

Από την άλλη λες ...έχω την καλή ιδέα και να μείνω εξέδρα ; ...και αυτό βαρύ πέφτει.