Η συμφωνία

"Κάτι τελικά πρέπει να κάνουμε"
Η εντύπωση αυτή είναι συλλογική και η ανάγκη για συλλογική προσπάθεια, είναι συλλογικά αποδεκτή επίσης.
Η δυσκολία ξεκινάει στο "τι" και ¨πως" μπορούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.
Ένας στόχος μπορεί να είναι η διάδωση όσο μεγαλύτερου μέρους της αλήθειας γίνεται, σε όσο περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατόν.
 
Η αλήθεια, είναι τα γεγονότα και οι ερμηνείες τους.
Σε αυτά πάνω κάτω, όσοι τουλάχιστον συμφωνούμε ότι κάτι πρέπει μα κάνουμε, δε διαφωνούμε αφού και τα γεγονότα είναι τρανταχτά και οι ερμηνείες δίνονται από "ειδικούς" που τις περισσότερες φορές δύσκολα αμφισβητείς. Επειδή όμως η ερμηνεία ξυπνάει τη διάθεση για δράση και η δράση, όπως λένε οι ειδικοί, έχει ορμητήριο το συναίσθημα και σαν λαός έχουμε μπόλικο και πολλές φορές ακραίο από αυτό, εκεί ξεκινάει και η ασυνενοησία.
Σαν αστείο (;) μπορείς να πεις οτι τελικά δε διαφωνούμε πουθενά παρά μόνο στα συναισθήματα.
Ετσι προς το παρόν θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την συνολική-συλλογική δράση, γιατί εδώ που τα λέμε, δύσκολα αλλάζουν και τα χούγια ενός λαού από την μιά μέρα στην άλλη.
Επειδή όμως σαν λαός έχουμε, ειδικά σε δύσκολες περιπτώσεις έντονο και το συναίσθημα του χρέους (εκτός από ό,τι έχει να κάνει  με τα 350.000.000.000), το συλλογικό χρέος που μπορούμε να εκπληρώσουμε χωρίς διαφωνία, είναι να διαδώσουμε την αλήθεια όσο πιό μακρυά γίνεται και να την μάθουν όσοι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν. 
Ας συμφωνήσουμε να μάθουν όλοι την αλήθεια και μετά ας κάνει ο καθένας ότι νομίζει καλλίτερο. Έτσι και αλλιώς ούτε μπορείς με το ζόρι να ξεκινήσεις μιά επανάσταση, αλλά ούτε και με το ζόρι μπορείς να την σταματήσεις. Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν βροχή που μόνη της ξεκινάει και μόνη της τελειώνει, χωρίς να μας ρωτάει τι θέλουμε εμείς, ή σαν ξηρασία που καίει για χρόνια τα πάντα, αγνοόντας μας με τον ίδιο τρόπο.
Ας μάθουν όλοι, όσο περισσότερη αλήθεια μπορούν και ίσως να συμβαίνει αυτό που λένε και οι χριστιανοί "μάθετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει"

77.000

«Οι Πυξ Λαξ έχουν πουλήσει 77.000 εισιτήρια» είπε ένας music expert από το γραφείο του, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί οι Έλληνες κάνουν σαν τρελοί για τον Φίλιππο Πλιάτσικα και το «Έπαψες Αγάπη να Θυμίζεις» και δεν έτρεχαν να  ζητήσουν μια παραπάνω πρόσκληση για τον Roger Waters των θρυλικών Pink Floyd.
Πόσο εύκολο είναι να μαζευτούν την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο μερικοί άνθρωποι μαζί ; Πόσο εύκολο είναι να μαζευτούν ακόμα περισσότεροι και ακόμα πιό πολλοί ;
Ένα ελληνικό "ροκ" συγκρότημα, ή καλύτερα γιά δυό ώρες συγκρότημα, πούλησε 77.000 εισιτήρια και ένας music άσχετος όπως εγώ, προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι  Έλληνες κάνουν σαν τρελοί για τα μεγάλα πανηγύρια  ενώ δεν τρέχουν να σταθούν και να διεκδικήσουν αυτό που πραγματικά τους αξίζει. 

Σίγουρα η σπουδαία τέχνη τους αξίζει και ίσως περισσότερο από κάθε άλλο λαό. Σίγουρα οι Έλληνες στηρίζουν την σπουδαία τέχνη και νοιώθουν έντονα τα ευεργετήματα στην ψυχή τους. Είναι περίεργο όμως. Όταν η ψυχή μπορεί και νοιώθει ευεργετημένη με τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να νοιώθει απογοητευμένη και οργισμένη, ειδικά όταν για αυτά υπάρχει λόγος σοβαρός, με επιπτώσεις και διάρκεια όχι μόνο δύο ωρών, αλλά ίσως περισσότερο και από δύο ζωών.
Στην πλατεία της πόλης μου, όλοι κι όλοι καμιά διακοσαριά άνθρωποι μαζεύτηκαν,  που ένοιωσαν για όσα τους συμβαίνουν , απογοήτευση , αγανάκτιση , οργή και θυμό. Στο επίσημα διοργανωμένο "Πολιτιστικο Καλοκαίρι 2011" θα πρέπει να ξεπέρασαν τις 5000. 
Ίσως τελικά να αξίζουμε ο ένας στον άλλον. Ίσως  τα "για δύο ώρες συγκροτήματα" να αξίζουν στους "για δύο ώρες ακροατές" που και αυτοί πάλι, σαν πολίτες, έχουν τους "για δύο ώρες πολιτικούς" που τους αξίζουν. Δύο ώρες κρατάει μιά "ροκ" συναυλία, δύο ώρες ξαναζεί ένα από χρόνια διαλυμμένο "ροκ" συγκρότημα, δύο ώρες διαρκεί μιά ορκομοσία στη βουλή και το πολύ δυό ώρες όλη η ιστορία για να ψηφίσεις στις εκλογές. Μετά το δίωρο, αρχίζει σχεδόν απ' όλους το αδιάφορο σφύριγμα σα να μη τρέχει τίποτα.
Η συναυλία πάντως, ήταν σχετικά καλοστημένη και το "Πολιτιστικό Καλοκαίρι 2011" ήταν αρκετά ενδιαφέρον επίσης.  Οι καλιτέχνες ήταν αξιοπρεπείς και δεν θα υπήρχε αμφιβολία γι' αυτό. Οι καλιτεχνούμενοι, ένοιωσαν την νοσταλγία του παρελθόντος και την ευεργεσία του παρόντος.
Τελικά, όταν ο μόνος απών είναι ο αγώνας για καλλίτερο μέλλον,  ίσως να μην είναι τόσο δύσκολο να συναντήσεις την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο 77.000, ή και πολύ περισσότερους ανθρώπους μαζί.

Τα πέδιλα

Η φιλενάδα μου η Χριστίνα με πολύ καμάρι μου έδειχνε πριν λίγες μέρες τα ολοκαίνουργια πέδιλά της και ξέροντας πως πολλά βράδια ξενυχτάω από μεράκι, σαν χόμπυ δηλαδή, ράβοντας δέρματα και κολώντας σόλες για να φτιάξω παπούτσια με ρώτησε για να με πειράξει: Τί παραπάνω θα είχαν αν μου τα είχες φτιάξει εσύ ; θα ήταν πιό γερά ; Οχι της απάντησα. Τα χέρια μου δε ράβουν πιό γερά από τις μηχανές. Θα ήταν πιό γυαλιστερά ; Ούτε οι μπογιές μου είναι τόσο καλές όσο του εργοστασίου. Θα ήταν πιο φτηνά ; συνέχισε να ρωτάει . Σίγουρα όχι της είπα. Θα χρειαζόμουνα αρκετές ημέρες για να τα ετοιμάσω και αν στα πουλούσα θα πλήρωνες τον κόπο μου πολύ πιο ακριβά. Μήπως θα ήταν πιο μοδάτα ; δεν ήμουνα σίγουρος ούτε και γι΄αυτό. Τότε γιατί να τα προτιμούσα από αυτά που έχω τώρα ; με ρώτησε για τελευταία φορά γεμάτη θρίαμβο. Γιατι θα ήταν όπως ακριβώς θα τα είχες φανταστεί, της απάντησα. Έχεις φανταστεί ποτέ πως θα σου άρεσε να είναι ένα ζευγάρι παπούτσια ; Με κοίταξε και το σκέφτηκε γιά λίγο. Άστο ... καλλίτερα να διαλέγω απο τις βιτρίνες, μου είπε και γελάσαμε μαζί. Από το να φανταστεί, σίγουρα της ήταν πιο εύκολο να διαλέξει απο τα έτοιμα.

Τελικά, εκτός απο την τσέπη, μα βάλανε χοντρό χέρι και στη φαντασία και αυτό είναι μεγαλύτερο κακό. Πάρτε παπούτσια, πάρτε ρούχα, πάρτε αυτοκίνητα, πάρτε ό,τι θέλετε, φωνάζουν στις διαφημίσεις... διαλέξτε ό,τι θέλετε, αρκεί να μη φανταστείτε αυτό που σας αρέσει.

Ορίστε θεωρίες, διαλέξτε όποια θέλετε αρκεί να μη φανταστείτε κάποια που να σας αρέσει.

Πάρτε κόμματα, πάρτε αρχηγούς, πάρτε ελευθερίες, πάρτε νόμους και δικαιώματα, πάρτε ευτυχίες, διαλέξτε ό,τι θέλετε αρκεί να μη προσπαθήσετε να φανταστείτε αυτό που πραγματικά σας ευχαριστεί και σας αρέσει.

Αν ξυπνήσει η φαντασία και φτιάξει αυτό που της αρέσει, θα γίνουν όλα την άλλη μέρα.

Οπως με τα παπούτσια ...περνάνε ολόκληρες νύχτες μέχρι να καταλάβει ο νους τι του αρέσει και να βγάλει το σχέδιο.

Μετά, το χέρι πάει μόνο του.

Τα παράγωγα - A true story

Το προηγούμενο Σάββατο, ηρθε απο το σπίτι η φίλη μου, η Αντωνία. Δεν την είδα πολύ στα καλά της και  μου είπε οτι είχε τσακωθεί με τον δικό της, τον Σταμάτη, και είχανε να μιλήσουνε καμιά εικοσαριά μέρες. 
Με τον Σταμάτη ήτανε περίπου δυό χρόνια μαζί και γενικά όσες φορές τους είχα δει, έδειχναν να είναι όλα μέλι γάλα. Αυτός είχε και κάποια φραγκάκια παραπάνω απο το συνηθισμένο και χαιρόμουνα γιά τη φιλενάδα μου γιατί ήταν καλό παιδί και άξιζε να παιρνάει καλά.  
O Σταμάτης δεν έδειχνε για τύπος που έχει λεφτά αλλά από κουβέντες που είχα κάνει μαζί του είχα υποψιαστεί ότι  ίσως και να ήταν ένας απο τους 60.000 Έλληνες, που όπως λέει και ένας άλλος φίλος μου που ασχολείται μ' αυτά, η κινητή και η ακίνητη περιουσία τους ξεπερνά το 1 τρις. 
Είχε δύο κατασκευαστικές  δημοσίων έργων, είχε τις μετοχές του, μια υπεράκτια, αρκετές καταθέσεις, ακινητάκια, μετρητούλι και τα σχετικά, αλλά πολύ περισσότερο τα τελευταία 25 χρόνια είχε  τις καλύτερες γνωριμίες της αγοράς και τις πιο οφέλιμες  και εξηγημένες προσβάσεις στην εκάστοτε πολιτική σκηνή. 
Ο Σταμάτης μπορούσε να σου μιλάει με άνεση για πρώην βουλευτές, για νυν υπουργούς, για πρωθυπουργούς, για ξένους παράγοντες, γιά ντόπιους πράκτορες και ήταν σα να μιλάω εγώ για τον κολητό μου τον Βαγγέλα. "Αυτά τα λέω επειδή τα έχω ζήσει", έλεγε κάθε φορά, "όχι επειδή τα έχω ακούσει". Ο ίδιος, όσες φορές τον  πείραζα τι θα τα κάνει τόσα λεφτά, απαντούσε κουνώντας το κεφάλι χαμογελαστός. "Καλά τι νομίζεις οτι είμαι εγώ ; μεροκαματιάρης είμαι. Μη νομίζεις ...ένας απλός μεροκαματιάρης." Κάποιες μέρες βέβαια αυτό το μεροκάματο χτύπαγε κόκκινα και έφτανε και πενήντα και εκατό χιλιαρικάκια αν καθόταν καλά τα ταμπλό. Φαίνεται όμως ότι είχε δει σε άλλους πολύ μαγαλύτερα μεροκάματα και θεωρούσε τον εαυτό του ψιλικαντζή.

Λίγο απο 'δώ λίγο απο 'κεί, η Αντωνία αποφάσισε να μου πεί τι είχε γίνει μεταξύ τους. Έχω νοιώσει πολύ προσβεβλημένη, μου είπε  και δε ξέρω αν θα είμαι πάλι με αυτόν τον ανθρωπο. Έγώ βέβαια άμα ακούω τέτοια μεγάλα λόγια συνήθως δε δίνω καμία σημασία, αλλά επειδή την είδα τόσο χάλια την άφησα να συνεχίσει.

Του είχε ζητήσει να κουβεντιάσουνε με θέμα τις φετινές διακοπές.  Η απάντηση του Σταμάτη δεν της άφησε κανένα περιθώριο: "αυτό το καλοκαίρι δεν έχει διακοπές", της είπε, "αυτό το καλοκαίρι ασχολούμαστε με παράγωγα" και της τέλειωσε την κουβέντα εκεί. Παλάβωσε η κακομοίρα η Αντωνία και της ήρθε ουρανοκατέβατο. Την είχε γράψει και την είχε ξεγράψει κανονικά για τα παράγωγα. Αυτά που μπορεί κανείς να ποντάρει αν θα ρεστάρουμε, πότε θα ρεστάρουμε, αν θα είναι λίγο, αν θα είναι πολύ, αν θα μας πάρει ξώφαλτσα, αν θα μας αφήσει στον τόπο, αν θα μας αφήσει αναπηρία μόνιμη ή γιά πόσο καιρό.
Τελικά δέ μπόρεσα να συγκρατηθώ και με πιάσανε γέλια.  Να πας να βρείς την γυναίκα του κολητού του Σταμάτη, του Αντωνάκη, της είπα, να κλάψετε μαζί. Και ο Αντωνάκης το ίδιο  δήλωσε προχτές στα κανάλια:  "φέτος δεν έχει διακοπές".

Κανένας απο αυτούς δε θα πάει διακοπές φέτος. Ούτε ο Σταμάτης, ούτε ο κολητός του ο Αντωνάκης, ούτε ο Γιωργάκης, ούτε ο Ζαν Κλοντ, ούτε ο άλλος Ζαν Κλοντ, ούτε ο Ολι, ούτε η Κριστίν ...κανένας. Μόνο εγώ και ο κολητός μου ο Βαγγέλας έχουμε κανονίσει να πάμε τέσσερις μέρες στο Αστρος Κυνουρίας.

Βαγγέλα φοβάμαι ότι δε θα μας κατεβούνε ποτέ απο την πλάτη οι κερατάδες. Τους βλέπεις ρε Βαγγέλα ; Για να πετύχουν το σκοπό τους και να κονομήσουνε περισσότερα δεν ησυχάζουν στιγμή.  Πέρα δώθε όλη την ώρα.  Ξεγράφουνε διακοπές, ξεγράφουνε γκόμενες, ξεγράφουνε γυναίκες, παιδιά, ξεχνάνε όλους και τα πάντα. Σκυλιά μαύρα γίνονται και τα χαλαλίζουνε όλα.  Μακάρι να είχαμε δέκα τέτοιους ρε Βαγγέλα. 

Θα γυρίζαμε απο το τετραήμερο χαλαρά, θα περνάγαμε και τον δεκαπενταύγουστο εντατικά πιό χαλαρά, άντε να ανοίξουν και τα σχολεία και από Οκτώβρη θα τους βρίσκαμε πάλι εδώ.

Και τώρα Βαγγέλα από Οκτώβρη, αυτούς πάλι εδώ θα τους βρούμε, αλλά  από την πλάτη, θα μας έχουν στογγυλοκάτσει στο κεφάλι και τότε Βαγγελάρα μου ο Θεός να βάλει το χέρι του και Παναγιά μου βόηθα γιατί δε μας βλέπω και τόσο καλά.

Υ.Γ   Η ιστορία είναι αληθινή και η Αντωνία με τον Σταμάτη είναι υπαρκτά πρόσωπα και μόνο τα ονόματά τους έχουν αλλάξει. Ο Ευάγγελος και εγώ είμαστε υπαρκτά πρόσωπα επίσης αλλά δεν ξέρω γιά πόσο ακόμα.