Η εντύπωση αυτή είναι συλλογική και η ανάγκη για συλλογική προσπάθεια, είναι συλλογικά αποδεκτή επίσης.
Η δυσκολία ξεκινάει στο "τι" και ¨πως" μπορούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.
Ένας στόχος μπορεί να είναι η διάδωση όσο μεγαλύτερου μέρους της αλήθειας γίνεται, σε όσο περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατόν.
Η αλήθεια, είναι τα γεγονότα και οι ερμηνείες τους.
Σε αυτά πάνω κάτω, όσοι τουλάχιστον συμφωνούμε ότι κάτι πρέπει μα κάνουμε, δε διαφωνούμε αφού και τα γεγονότα είναι τρανταχτά και οι ερμηνείες δίνονται από "ειδικούς" που τις περισσότερες φορές δύσκολα αμφισβητείς. Επειδή όμως η ερμηνεία ξυπνάει τη διάθεση για δράση και η δράση, όπως λένε οι ειδικοί, έχει ορμητήριο το συναίσθημα και σαν λαός έχουμε μπόλικο και πολλές φορές ακραίο από αυτό, εκεί ξεκινάει και η ασυνενοησία.
Σαν αστείο (;) μπορείς να πεις οτι τελικά δε διαφωνούμε πουθενά παρά μόνο στα συναισθήματα.
Ετσι προς το παρόν θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την συνολική-συλλογική δράση, γιατί εδώ που τα λέμε, δύσκολα αλλάζουν και τα χούγια ενός λαού από την μιά μέρα στην άλλη.
Επειδή όμως σαν λαός έχουμε, ειδικά σε δύσκολες περιπτώσεις έντονο και το συναίσθημα του χρέους (εκτός από ό,τι έχει να κάνει με τα 350.000.000.000), το συλλογικό χρέος που μπορούμε να εκπληρώσουμε χωρίς διαφωνία, είναι να διαδώσουμε την αλήθεια όσο πιό μακρυά γίνεται και να την μάθουν όσοι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν.
Ας συμφωνήσουμε να μάθουν όλοι την αλήθεια και μετά ας κάνει ο καθένας ότι νομίζει καλλίτερο. Έτσι και αλλιώς ούτε μπορείς με το ζόρι να ξεκινήσεις μιά επανάσταση, αλλά ούτε και με το ζόρι μπορείς να την σταματήσεις. Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν βροχή που μόνη της ξεκινάει και μόνη της τελειώνει, χωρίς να μας ρωτάει τι θέλουμε εμείς, ή σαν ξηρασία που καίει για χρόνια τα πάντα, αγνοόντας μας με τον ίδιο τρόπο.
Ας μάθουν όλοι, όσο περισσότερη αλήθεια μπορούν και ίσως να συμβαίνει αυτό που λένε και οι χριστιανοί "μάθετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου