Ο καλός, ο κακός και ο δύστυχος

"1ο 
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ 
 ΦΕΣΤΙΒΑΛ"

"Να 
κερδίσουμε 
την 
αλληλεγγύη" 

"Να 
απελάσουμε 
τον 
φόβο"








Ρατσισμός είναι το δόγμα που αναπτύσσεται με σύνδεσμο συγκεκριμένα γνωρίσματα "traits", όπως π.χ. εθνικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά κ.λπ., προκειμένου να αναγάγει μια ομάδα αντίστοιχα (κοινωνικη, φυλέτικη, θρησκευτικη), ως υπέρμετρη όλων.

Αλληλεγγύη : το ηθικό καθήκον, η υποχρέωση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοβοηθούνται.

Φόβος : βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ = ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗ + ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ

Παρακαλώ, όποιος εμπνεύστηκε αυτή την εκδήλωση, να μου αποδείξει πώς συνδέονται οι δογματικές αντιλήψεις με τις ενέργειες της ψυχής. 

Να μου πεί από πότε ο χαρακτήτας του ανθρώπου συνδέεται με τα πιστεύω του. 

Από πότε δηλαδή κάποιος που είναι εσωστρεφής είναι και ρατσιστής και από πότε κάποιος που δεν ειναι ρατσιστής είναι απαραίτητα αλληλέγγυος με όλους.

Να με βοηθήσει αποδεικτικά να καταλάβω με ποιό τρόπο εγώ που μου αρέσει να βλέπω τον κάθε άνθρωπο (ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών) σαν κάτι ξεχωριστό και ανάλογα κρίνοντας να μπορώ να τον βοηθήσω ή να τον θέλω για παρέα, και που με τίποτα δε μου συμβαίνει αυτό με όλους τους ανθρώπους, γιατί λοιπόν εγω είμαι ρατσιστής.

Επειδή ούτε υπήρχε, ούτε υπάρχει, ούτε ποτε θα υπάρξει απόδειξη ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου συνδέεται με τις δογματικές του αντιλήψεις , του προτείνω να αποσυνδέσει το αντιδογματικό του φεστιβάλ απο τις χαρακτηρολογικές του ερμηνείες ή να το διοργανώσει από την αρχή με θέμα μόνο αυτές. Φεστιβάλ βέβαια για την αλληλεγγύη και την καλοσύνη γίνονται κατά χιλιάδες κάθε Κυριακή σε όλες τις εκκλησίες.

Αν λοιπόν ούτε η αποσύνδεση αυτή γίνει, θα τον κατηγορήσω ότι καθόλου δε νοιάζεται για τις μαλακισμένες δογματικές αντιλήψεις που αρρωσταίνουν τον πλανήτη  απλά οργώνει για να σπείρει την δικιά του δογματική παπαριά, χρησιμοποιώντας όπως πολύ συχνά κάνει και η εξουσία  τα αυαίσθητα συναισθήματα των ανθρώπων και την ανάγκη τους να δείχνουνε καλοί.

Η μέθοδος είναι ίδια :

Μαζί τα φάγαμε και από φιλότιμο μαζί θα τα πληρώσουμε.

Μαζί τους βομβαρδίσαμε και από καλοσύνη μαζί θα τους βοηθήσουμε.

Εγώ δηλώνω ρητά ότι δεν έφαγα μία και δεν πληρώνω μία.

Που δεν τουμπάρει ο κόσμος προς το καλύτερο, δε φταίνε αυτοί που θέλουν να τον κρατήσουν χειρότερο, αλλά αυτοί που θέλουν να τον προσαρμόσουν στη δικιά τους ηθική.

Η εξέδρα των ανεπισήμων

Όσοι μπροστάρηδες και να βγούνε, όσοι μεγαλολογάδες πολιτικοί,  όσοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες, όσοι επιστήμονες και ειδικοί, με το ζόρι ο κόσμος πατριώτης και πολεμιστής δε γίνεται. 

Ακόμα και αν θέλει να γίνει,  δε ξέρει με ποιον να πολεμήσει. Με τους ίδιους να πολεμήσει του πέφτει βαρύ. Με τους άλλους ,  που και αυτοί ίδιοι του μοιάζουν, πάλι βαρύ του πέφτει.
Και βασιλιάδες έχει ζήσει ο κόσμος, και χούντες, και εμφύλιους και δεξιά και αριστερά και κοινοβουλευτισμούς και επαναστάσεις και όλα. 

Όποιος λέει πως νοιάζεται για το καλό του κόσμου, και εκ φύσεως είναι πολλοί αυτοί, ας προτείνει κάτι διαφορετικό. Το επικίνδυνο βέβαια είναι, πως κάθε φορά που μας δίνεται η ευκαιρία να προτείνουμε κάτι, φανταζόμαστε τον ευατό μας πρωταγωνιστή.

Είναι όπως ο προπονητής που είναι ταυτόχρονα και παίχτης στην ομάδα. Σχεδόν πάντα βάζει τον ευατό του στην βασική εντεκάδα, σπάνια στον πάγκο αλλά ποτέ στην εξέδρα. 

Ίσως μια καλή ιδέα που θα "έπιανε" στον κόσμο, θα ήταν να παίξει ο ίδιος ο κόσμος στη βασική εντεκάδα.  

Από την άλλη λες ...έχω την καλή ιδέα και να μείνω εξέδρα ; ...και αυτό βαρύ πέφτει.

Το κέρατο

Η κατάσταση είναι λίγο πολύ γνωστή.
Μας φτωχαίνουν καθημερινά, μας ξεπουλάνε σα κοινωνία και σαν ανθρώπους, μας ζητάνε να πληρώσουμε για τα δικά τους γλέντια, μας φορτώνουν με τις δικές τους ηλιθιότητες, με τις δικές τους βλακείες και το χειρότερο μας δουλεύουνε στα ίσα και μας λένε οτι θέλουν να μας σώσουνε κιόλας.
Μερικοί το έχουνε πάρει χαμπάρι και ακόμα περισσότεροι αρχίζουν να το συνειδητοποιούνε και αυτοί σιγά σιγά. 
Σε κάποιους η οργή και η αγανάκτηση όσο πάει και μεγαλώνει. Αλλοι συνεχίζουν να δέχονται τα πάντα μένοντας μοιρολατρικά απαθείς. Κάποιοι ελπίζουν ότι θα τα καταφέρουν έστω και την τελευταία στιγμή και άλλοι ελπίζουν ότι οι απώλειες γιά αυτούς θα είναι μικρές. Άλλοι το ξέρουν και περιμένουν να φάνε χοντρό χαστούκι και άλλοι μόνο και μόνο επειδή η ελπίδα χάνεται τελευταία, δε θέλουν να συνειδητοποιήσουν τον δικό τους χαμό. 
Πάντως σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται ο καθένας, μιά απορία είναι γιά όλους κοινή: "μα γιατί κανένας δεν κάνει κάτι ; γιατί κανένας δεν αντιδρά ;"

Η ιστορία μου θυμίζει τον φίλο μου τον Βάκη. 
Ο Βάκης είναι 4 χρόνια παντρεμένος. Στην αρχή ήταν όλα καλά με την κυρά. Όλο αγάπες και χαρές. Από το περασμένο καλοκαίρι όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα. Ο Βάκης είναι συνέχεια με κάτι μούτρα μέχρι κάτω και δε μιλιέται. Η λεγάμενη, μιά-δυό φορές τη βδομάδα ντύνεται, στολίζεται , τρίζει από την κορφή ως τα νύχια, παίρνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, πετάει και ένα "αγάπη μου δε θ' αργήσω" και παίρνει δρόμο. Την ρώτησε ο Βάκης κανά δυό φορές και του είπε ότι πάει βόλτα με τις φίλες της. Κάποιος του σφύριξε ότι την είδε με έναν καραγκιοζάκο σε μιά ταβέρνα στην παραλιακή. Την ρώτησε και γι' αυτό και του είπε ότι θα ήταν κάποια που της μοιάζει αλλά ο Βάκης είναι σίγουρος ότι ήταν αυτή. 
Την προηγούμενη εβδομάδα που τον είδα, τον ρώτησα γιατί δε κάνει κάτι. Γιατί δεν αντιδρά ρε παιδί μου. Μου απάντησε "τι να κάνω ; μου λέει ότι μ' αγαπάει".
Νομίζω ότι ο Βάκης θέλει να δει το κέρατο με τα ίδια του τα μάτια και μέσα στο ίδιο του το σπίτι αν είναι δυνατόν.

Όταν μιά κοινωνία ρεζιλέυεται στο μέγιστο βαθμό και δεν αντιδρά, το πρόβλημα βρίσκεται στον ευνουχισμένο αντρικό πληθυσμό της. Εδώ ρε φίλε δεν αντιδράς όταν  σε κερατώνει η γυναίκα σου θέλεις να αντιδράσεις και στα υπόλοιπα ;

Από εκεί που ελπίζω αντίδραση, είναι μόνο από τις γυναίκες.
Όταν έρθει η ώρα ας τις βοηθήσουμε τουλάχιστον.

Αντε ...βασανίσου

Το να προσπαθείς να περάσεις καλά, με κανένα τρόπο δε μπορεί να θεωρηθεί μεγάλο αμάρτημα στην εποχή μας. 

Μπορείς να περνάς καλά ακόμα και όταν άλλοι άνθρωποι τριγύρο δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα και τις περισσότερες φορές δε θα μπορέσουν ποτέ να την αποκτήσουν. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Κοιτάμε να έχουμε ένα καλό αυτοκίνητο όταν άλλοι μπορεί να κάνουν χιλιόμετρα με τα πόδια μόνο και μόνο για να κουβαλήσουν λίγο νερό. Κοιτάμε να έχουμε ένα καλό ρούχο όταν με τα ίδια χρήματα θα μπορούσαμε να ντύσουμε ένα ολόκληρο ορφανοτροφείο. Κοιτάμε να εμπλουτίζουμε τη γεύση μας γιά την γεύση μας, όταν παιδάκια χάνονται από πείνα. Κοιτάμε να έχουμε άνετες και πολυτελείς διακοπές όταν άλλοι δεν έχουν τη δυνατότητα να κουνήσουν ούτε απο την γειτονιά τους.

Έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Κανείς δε θα μας πεί μπράβο που δε βοηθάμε να διορθωθεί το κακό, αλλά και κανείς δε θα μας μαλώσει που κοιτάμε μόνο το δικό μας  καλό. 

Κάποιες φορές , όταν τα σαβουρομαζώματα γίνουν σκληρή, αδιαπέραστη, συμπαγή μάζα , η κορεσμένη καλοζωία δε δίνει πλέον ηδονή. Τότε η ηδονή έρχεται από την ειρωνία και την προσβολή στους άλλους , τους πραγματικά βασανισμένους.

Οι ειδησούλες στο διαδίκτιο γράφουν :

Η γνωστή  τηλεπαρουσιάστρια , Αμπέμπα Μπλόμ , ανέβασε στο twitter την φωτογραφία της στην πισίνα του ξενοδοχείου που κάνει τις διακοπές της . Η ίδια σχολίασε την φωτογραφία της : "βασανίζομαι"

Άντε βασανίσου ρε νούμερο.

.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Για αυτά που με πολύ κόπο και ακόμα περισσότερο πόνο ανακάλυψα και πάντα θα συνεχίζω να ανακαλύπτω μέσα μου, τις δικές μου αρχές, τις προσωπικές μου αξίες, την δικιά μου αίσθηση για το κοινό καλό, τον δικό μου τρόπο να αισθάνομαι την αξία του να ζω, καμία ταμπέλα και κανένα χαρακτηρισμό δε μου αρέσει να βάλω. Είμαι "εγώ" με τα ελλατώματά μου και με τις αρετές μου. Καμία Παλλάδα Αθηνά και καμία Μητέρα του Θεού δε νοιώθω για μάνα της ψυχής μου. Αν μου κάνει μπορώ να συμφωνώ και αν  μου κάνει μπορώ να διαφωνώ και με τις δύο. Αυτό που είμαι όμως , είμαι "εγώ" και αν χρειαστεί ποτέ να λογοδοτήσω , μόνο στο δικαστήριο της ψυχής μου θα έχω να το κάνω.
Γιά τα αυτονόητα, αυτά που ακόμα από μωρό καταλαβαίνει ο άνθρωπος πως αξίζουν τον κόπο και τον πόνο να τα έχεις στη ζωή, δε χρειάζεται κανένα φωτεινό αστέρι να τα υποδείξει. Η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, ή κατανόηση, η προσπάθεια για το κοινό καλό, δεν έχουν ανάγκη από εφευρέτες ούτε από προστάτες.
Όποιος προσπαθήσει να τα κάνει δικές του ανακαλύψεις, ή πονηρό σκοπό έχει, ή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να νοιώσει άξιος να ζεί, αφού με τίποτα δεν είναι άξιος να τα ζήσει.
Θλιβερή μέρα η σημερινή. Όλοι στα γόνατα με το τάμα στο χέρι παρακαλάνε για το δικό τους ρουσφέτι τη μάνα του Θεού. Αύριο πάλι με την ψήφο στο χέρι θα παρακαλάνε τον βουλευτή για μιά θέση στο δημόσιο και με το φακελάκι στο χέρι τον γιατρό για μιά θέση στο νοσοκομείο.

Θεά του πολέμου η Αθηνά και προστάτις των αδικημένων η Μαρία. Καθοδηγήτριες και βοηθοί των στρατών του δικαίου και οι δύο.  Όμως όποιον στρατηγό και να έχεις με στρατιώτες γονατιστούς , μάχη δεν κερδίζεις ποτέ.
Οι αρετές είναι η ίδια η φύση του ανθρώπου αλλά πρέπει να σταθείς όρθιος για να τις ανακαλύψεις.

Αύγουστος

Ηλιοφάνεια σε ολόκληρη τη χώρα με μικρή άνοδο της θερμοκρασίας περιμένουμε αύριο.
Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 18 έως 30 βαθμούς και στις νησιωτικές περιοχές από 19 και η μέγιστη θα φτάσει τους 31.
Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις μέτριοι και περιορισμένα τοπικά ισχυροί..
Οι μικροαστοί ψάχνουν εναγωνίως ένα καλό και οικονομικό προορισμό για τις διακοπές τους
Οι νεόπλουτοι πενηντάρηδες κάνουν ήδη διακοπές σε διάφορους ψαγμένους προορισμούς, παρέα με φιλικά ζευγάρια, αφού τα μεγάλα πλέον παιδιά τους, κάνουν τις δικές τους διακοπές στο εξωτερικό.
Οι μπατήρηδες ονειρεύονται τις διακοπές που δεν μπορούνε να κάνουν.
Οι φυσιολάτρες οικολόγοι σχεδιάζουν να επισκευθούν όλες τις προστατευμένες και απροστάτευτες φυσικές ομορφιές.
Οι καλλιτέχνες έχουν μια καλή ευκαιρία να γεμίσουν την τσέπη τους, κάνοντας αφιερώματα, συναυλίες και θεατρικά ανά την χώρα.
Οί σκεπτόμενοι θεατές συζητούν για την προηγούμενη και σχεδιάζουν την επόμενη παρουσία τους, στα πολυσυζητημένα καλλιτεχνικά γεγονότα.
Οι ερωτευμένοι ελπίζουν ότι θα επιβεβαιώσουν τον έρωτά τους και οι χωρισμένοι θα ήθελαν να προσπαθήσουν γιά μιά ακόμα φορά.
Το κοινό παρακολουθεί με λατρευτική προσήλωση την ξεχειλίζουσα χλιδής και ερωτικής ελευθερίας, ζωή των διασήμων.
Οι μπαλάκηδες ασχολούνται με τις μεταγραφές των ομάδων και με το γεμάτο ευκαιρίες στημένο στοίχημα του καλοκαιριού.
Οι ψαράδες εξορμούν για τις ανεξερεύνητες θάλασσες ελπίζοντας στο απρόσμενο.
Ο νεαρόκοσμος μεταφέρεται από το ένα παραθαλάσιο χοροπηδάδικο στο άλλο, με μεγαλύτερη ευκολία απ' ότι μεταφέρεται ένα κουνούπι από τον μηρό στη γάμπα.
Οι τελειόφυτοι μαθητές έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται το νόημα της νέας τους ζωής.
Οι νεαρές μαμάδες έχουν αρχίσει σιγά σιγά να σκέφτονται για τα παιδιά τους την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Οι θρησκευόμενοι ελπίζουν και αναζητούν το θαύμα της μεγάλης γιορτής που πλησιάζει.
Απο την τηλεόραση λείπουν όλα τα γνωστά πρόσωπα αλλά ενημερωνόμαστε κανονικά.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται οι περισσότεροι σε άδεια αλλα το δημόσιο λειτουργεί και αυτό κανονικά.
Οι επιχειρήσεις είναι οι περισσότερες κλειστές αλλά ο κύκλος της οικονομίας φαίνεται να τρέχει στους ίδιους ρυθμούς.
Οι κυβενώντες είναι και αυτοί στις διακοπές τους αλλά το κράτος κυβερνάται χωρίς κανένα πρόβλημα.

Αν οι κοινωνίες δεν απαρτίζονται από ανθρώπους δούλους των υπάρξεών τους, τότε από τι πραγματικά μπορεί να απαρτίζονται ;
 

Η συμφωνία

"Κάτι τελικά πρέπει να κάνουμε"
Η εντύπωση αυτή είναι συλλογική και η ανάγκη για συλλογική προσπάθεια, είναι συλλογικά αποδεκτή επίσης.
Η δυσκολία ξεκινάει στο "τι" και ¨πως" μπορούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.
Ένας στόχος μπορεί να είναι η διάδωση όσο μεγαλύτερου μέρους της αλήθειας γίνεται, σε όσο περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατόν.
 
Η αλήθεια, είναι τα γεγονότα και οι ερμηνείες τους.
Σε αυτά πάνω κάτω, όσοι τουλάχιστον συμφωνούμε ότι κάτι πρέπει μα κάνουμε, δε διαφωνούμε αφού και τα γεγονότα είναι τρανταχτά και οι ερμηνείες δίνονται από "ειδικούς" που τις περισσότερες φορές δύσκολα αμφισβητείς. Επειδή όμως η ερμηνεία ξυπνάει τη διάθεση για δράση και η δράση, όπως λένε οι ειδικοί, έχει ορμητήριο το συναίσθημα και σαν λαός έχουμε μπόλικο και πολλές φορές ακραίο από αυτό, εκεί ξεκινάει και η ασυνενοησία.
Σαν αστείο (;) μπορείς να πεις οτι τελικά δε διαφωνούμε πουθενά παρά μόνο στα συναισθήματα.
Ετσι προς το παρόν θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την συνολική-συλλογική δράση, γιατί εδώ που τα λέμε, δύσκολα αλλάζουν και τα χούγια ενός λαού από την μιά μέρα στην άλλη.
Επειδή όμως σαν λαός έχουμε, ειδικά σε δύσκολες περιπτώσεις έντονο και το συναίσθημα του χρέους (εκτός από ό,τι έχει να κάνει  με τα 350.000.000.000), το συλλογικό χρέος που μπορούμε να εκπληρώσουμε χωρίς διαφωνία, είναι να διαδώσουμε την αλήθεια όσο πιό μακρυά γίνεται και να την μάθουν όσοι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν. 
Ας συμφωνήσουμε να μάθουν όλοι την αλήθεια και μετά ας κάνει ο καθένας ότι νομίζει καλλίτερο. Έτσι και αλλιώς ούτε μπορείς με το ζόρι να ξεκινήσεις μιά επανάσταση, αλλά ούτε και με το ζόρι μπορείς να την σταματήσεις. Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν βροχή που μόνη της ξεκινάει και μόνη της τελειώνει, χωρίς να μας ρωτάει τι θέλουμε εμείς, ή σαν ξηρασία που καίει για χρόνια τα πάντα, αγνοόντας μας με τον ίδιο τρόπο.
Ας μάθουν όλοι, όσο περισσότερη αλήθεια μπορούν και ίσως να συμβαίνει αυτό που λένε και οι χριστιανοί "μάθετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει"

77.000

«Οι Πυξ Λαξ έχουν πουλήσει 77.000 εισιτήρια» είπε ένας music expert από το γραφείο του, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί οι Έλληνες κάνουν σαν τρελοί για τον Φίλιππο Πλιάτσικα και το «Έπαψες Αγάπη να Θυμίζεις» και δεν έτρεχαν να  ζητήσουν μια παραπάνω πρόσκληση για τον Roger Waters των θρυλικών Pink Floyd.
Πόσο εύκολο είναι να μαζευτούν την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο μερικοί άνθρωποι μαζί ; Πόσο εύκολο είναι να μαζευτούν ακόμα περισσότεροι και ακόμα πιό πολλοί ;
Ένα ελληνικό "ροκ" συγκρότημα, ή καλύτερα γιά δυό ώρες συγκρότημα, πούλησε 77.000 εισιτήρια και ένας music άσχετος όπως εγώ, προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι  Έλληνες κάνουν σαν τρελοί για τα μεγάλα πανηγύρια  ενώ δεν τρέχουν να σταθούν και να διεκδικήσουν αυτό που πραγματικά τους αξίζει. 

Σίγουρα η σπουδαία τέχνη τους αξίζει και ίσως περισσότερο από κάθε άλλο λαό. Σίγουρα οι Έλληνες στηρίζουν την σπουδαία τέχνη και νοιώθουν έντονα τα ευεργετήματα στην ψυχή τους. Είναι περίεργο όμως. Όταν η ψυχή μπορεί και νοιώθει ευεργετημένη με τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να νοιώθει απογοητευμένη και οργισμένη, ειδικά όταν για αυτά υπάρχει λόγος σοβαρός, με επιπτώσεις και διάρκεια όχι μόνο δύο ωρών, αλλά ίσως περισσότερο και από δύο ζωών.
Στην πλατεία της πόλης μου, όλοι κι όλοι καμιά διακοσαριά άνθρωποι μαζεύτηκαν,  που ένοιωσαν για όσα τους συμβαίνουν , απογοήτευση , αγανάκτιση , οργή και θυμό. Στο επίσημα διοργανωμένο "Πολιτιστικο Καλοκαίρι 2011" θα πρέπει να ξεπέρασαν τις 5000. 
Ίσως τελικά να αξίζουμε ο ένας στον άλλον. Ίσως  τα "για δύο ώρες συγκροτήματα" να αξίζουν στους "για δύο ώρες ακροατές" που και αυτοί πάλι, σαν πολίτες, έχουν τους "για δύο ώρες πολιτικούς" που τους αξίζουν. Δύο ώρες κρατάει μιά "ροκ" συναυλία, δύο ώρες ξαναζεί ένα από χρόνια διαλυμμένο "ροκ" συγκρότημα, δύο ώρες διαρκεί μιά ορκομοσία στη βουλή και το πολύ δυό ώρες όλη η ιστορία για να ψηφίσεις στις εκλογές. Μετά το δίωρο, αρχίζει σχεδόν απ' όλους το αδιάφορο σφύριγμα σα να μη τρέχει τίποτα.
Η συναυλία πάντως, ήταν σχετικά καλοστημένη και το "Πολιτιστικό Καλοκαίρι 2011" ήταν αρκετά ενδιαφέρον επίσης.  Οι καλιτέχνες ήταν αξιοπρεπείς και δεν θα υπήρχε αμφιβολία γι' αυτό. Οι καλιτεχνούμενοι, ένοιωσαν την νοσταλγία του παρελθόντος και την ευεργεσία του παρόντος.
Τελικά, όταν ο μόνος απών είναι ο αγώνας για καλλίτερο μέλλον,  ίσως να μην είναι τόσο δύσκολο να συναντήσεις την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο 77.000, ή και πολύ περισσότερους ανθρώπους μαζί.

Τα πέδιλα

Η φιλενάδα μου η Χριστίνα με πολύ καμάρι μου έδειχνε πριν λίγες μέρες τα ολοκαίνουργια πέδιλά της και ξέροντας πως πολλά βράδια ξενυχτάω από μεράκι, σαν χόμπυ δηλαδή, ράβοντας δέρματα και κολώντας σόλες για να φτιάξω παπούτσια με ρώτησε για να με πειράξει: Τί παραπάνω θα είχαν αν μου τα είχες φτιάξει εσύ ; θα ήταν πιό γερά ; Οχι της απάντησα. Τα χέρια μου δε ράβουν πιό γερά από τις μηχανές. Θα ήταν πιό γυαλιστερά ; Ούτε οι μπογιές μου είναι τόσο καλές όσο του εργοστασίου. Θα ήταν πιο φτηνά ; συνέχισε να ρωτάει . Σίγουρα όχι της είπα. Θα χρειαζόμουνα αρκετές ημέρες για να τα ετοιμάσω και αν στα πουλούσα θα πλήρωνες τον κόπο μου πολύ πιο ακριβά. Μήπως θα ήταν πιο μοδάτα ; δεν ήμουνα σίγουρος ούτε και γι΄αυτό. Τότε γιατί να τα προτιμούσα από αυτά που έχω τώρα ; με ρώτησε για τελευταία φορά γεμάτη θρίαμβο. Γιατι θα ήταν όπως ακριβώς θα τα είχες φανταστεί, της απάντησα. Έχεις φανταστεί ποτέ πως θα σου άρεσε να είναι ένα ζευγάρι παπούτσια ; Με κοίταξε και το σκέφτηκε γιά λίγο. Άστο ... καλλίτερα να διαλέγω απο τις βιτρίνες, μου είπε και γελάσαμε μαζί. Από το να φανταστεί, σίγουρα της ήταν πιο εύκολο να διαλέξει απο τα έτοιμα.

Τελικά, εκτός απο την τσέπη, μα βάλανε χοντρό χέρι και στη φαντασία και αυτό είναι μεγαλύτερο κακό. Πάρτε παπούτσια, πάρτε ρούχα, πάρτε αυτοκίνητα, πάρτε ό,τι θέλετε, φωνάζουν στις διαφημίσεις... διαλέξτε ό,τι θέλετε, αρκεί να μη φανταστείτε αυτό που σας αρέσει.

Ορίστε θεωρίες, διαλέξτε όποια θέλετε αρκεί να μη φανταστείτε κάποια που να σας αρέσει.

Πάρτε κόμματα, πάρτε αρχηγούς, πάρτε ελευθερίες, πάρτε νόμους και δικαιώματα, πάρτε ευτυχίες, διαλέξτε ό,τι θέλετε αρκεί να μη προσπαθήσετε να φανταστείτε αυτό που πραγματικά σας ευχαριστεί και σας αρέσει.

Αν ξυπνήσει η φαντασία και φτιάξει αυτό που της αρέσει, θα γίνουν όλα την άλλη μέρα.

Οπως με τα παπούτσια ...περνάνε ολόκληρες νύχτες μέχρι να καταλάβει ο νους τι του αρέσει και να βγάλει το σχέδιο.

Μετά, το χέρι πάει μόνο του.

Τα παράγωγα - A true story

Το προηγούμενο Σάββατο, ηρθε απο το σπίτι η φίλη μου, η Αντωνία. Δεν την είδα πολύ στα καλά της και  μου είπε οτι είχε τσακωθεί με τον δικό της, τον Σταμάτη, και είχανε να μιλήσουνε καμιά εικοσαριά μέρες. 
Με τον Σταμάτη ήτανε περίπου δυό χρόνια μαζί και γενικά όσες φορές τους είχα δει, έδειχναν να είναι όλα μέλι γάλα. Αυτός είχε και κάποια φραγκάκια παραπάνω απο το συνηθισμένο και χαιρόμουνα γιά τη φιλενάδα μου γιατί ήταν καλό παιδί και άξιζε να παιρνάει καλά.  
O Σταμάτης δεν έδειχνε για τύπος που έχει λεφτά αλλά από κουβέντες που είχα κάνει μαζί του είχα υποψιαστεί ότι  ίσως και να ήταν ένας απο τους 60.000 Έλληνες, που όπως λέει και ένας άλλος φίλος μου που ασχολείται μ' αυτά, η κινητή και η ακίνητη περιουσία τους ξεπερνά το 1 τρις. 
Είχε δύο κατασκευαστικές  δημοσίων έργων, είχε τις μετοχές του, μια υπεράκτια, αρκετές καταθέσεις, ακινητάκια, μετρητούλι και τα σχετικά, αλλά πολύ περισσότερο τα τελευταία 25 χρόνια είχε  τις καλύτερες γνωριμίες της αγοράς και τις πιο οφέλιμες  και εξηγημένες προσβάσεις στην εκάστοτε πολιτική σκηνή. 
Ο Σταμάτης μπορούσε να σου μιλάει με άνεση για πρώην βουλευτές, για νυν υπουργούς, για πρωθυπουργούς, για ξένους παράγοντες, γιά ντόπιους πράκτορες και ήταν σα να μιλάω εγώ για τον κολητό μου τον Βαγγέλα. "Αυτά τα λέω επειδή τα έχω ζήσει", έλεγε κάθε φορά, "όχι επειδή τα έχω ακούσει". Ο ίδιος, όσες φορές τον  πείραζα τι θα τα κάνει τόσα λεφτά, απαντούσε κουνώντας το κεφάλι χαμογελαστός. "Καλά τι νομίζεις οτι είμαι εγώ ; μεροκαματιάρης είμαι. Μη νομίζεις ...ένας απλός μεροκαματιάρης." Κάποιες μέρες βέβαια αυτό το μεροκάματο χτύπαγε κόκκινα και έφτανε και πενήντα και εκατό χιλιαρικάκια αν καθόταν καλά τα ταμπλό. Φαίνεται όμως ότι είχε δει σε άλλους πολύ μαγαλύτερα μεροκάματα και θεωρούσε τον εαυτό του ψιλικαντζή.

Λίγο απο 'δώ λίγο απο 'κεί, η Αντωνία αποφάσισε να μου πεί τι είχε γίνει μεταξύ τους. Έχω νοιώσει πολύ προσβεβλημένη, μου είπε  και δε ξέρω αν θα είμαι πάλι με αυτόν τον ανθρωπο. Έγώ βέβαια άμα ακούω τέτοια μεγάλα λόγια συνήθως δε δίνω καμία σημασία, αλλά επειδή την είδα τόσο χάλια την άφησα να συνεχίσει.

Του είχε ζητήσει να κουβεντιάσουνε με θέμα τις φετινές διακοπές.  Η απάντηση του Σταμάτη δεν της άφησε κανένα περιθώριο: "αυτό το καλοκαίρι δεν έχει διακοπές", της είπε, "αυτό το καλοκαίρι ασχολούμαστε με παράγωγα" και της τέλειωσε την κουβέντα εκεί. Παλάβωσε η κακομοίρα η Αντωνία και της ήρθε ουρανοκατέβατο. Την είχε γράψει και την είχε ξεγράψει κανονικά για τα παράγωγα. Αυτά που μπορεί κανείς να ποντάρει αν θα ρεστάρουμε, πότε θα ρεστάρουμε, αν θα είναι λίγο, αν θα είναι πολύ, αν θα μας πάρει ξώφαλτσα, αν θα μας αφήσει στον τόπο, αν θα μας αφήσει αναπηρία μόνιμη ή γιά πόσο καιρό.
Τελικά δέ μπόρεσα να συγκρατηθώ και με πιάσανε γέλια.  Να πας να βρείς την γυναίκα του κολητού του Σταμάτη, του Αντωνάκη, της είπα, να κλάψετε μαζί. Και ο Αντωνάκης το ίδιο  δήλωσε προχτές στα κανάλια:  "φέτος δεν έχει διακοπές".

Κανένας απο αυτούς δε θα πάει διακοπές φέτος. Ούτε ο Σταμάτης, ούτε ο κολητός του ο Αντωνάκης, ούτε ο Γιωργάκης, ούτε ο Ζαν Κλοντ, ούτε ο άλλος Ζαν Κλοντ, ούτε ο Ολι, ούτε η Κριστίν ...κανένας. Μόνο εγώ και ο κολητός μου ο Βαγγέλας έχουμε κανονίσει να πάμε τέσσερις μέρες στο Αστρος Κυνουρίας.

Βαγγέλα φοβάμαι ότι δε θα μας κατεβούνε ποτέ απο την πλάτη οι κερατάδες. Τους βλέπεις ρε Βαγγέλα ; Για να πετύχουν το σκοπό τους και να κονομήσουνε περισσότερα δεν ησυχάζουν στιγμή.  Πέρα δώθε όλη την ώρα.  Ξεγράφουνε διακοπές, ξεγράφουνε γκόμενες, ξεγράφουνε γυναίκες, παιδιά, ξεχνάνε όλους και τα πάντα. Σκυλιά μαύρα γίνονται και τα χαλαλίζουνε όλα.  Μακάρι να είχαμε δέκα τέτοιους ρε Βαγγέλα. 

Θα γυρίζαμε απο το τετραήμερο χαλαρά, θα περνάγαμε και τον δεκαπενταύγουστο εντατικά πιό χαλαρά, άντε να ανοίξουν και τα σχολεία και από Οκτώβρη θα τους βρίσκαμε πάλι εδώ.

Και τώρα Βαγγέλα από Οκτώβρη, αυτούς πάλι εδώ θα τους βρούμε, αλλά  από την πλάτη, θα μας έχουν στογγυλοκάτσει στο κεφάλι και τότε Βαγγελάρα μου ο Θεός να βάλει το χέρι του και Παναγιά μου βόηθα γιατί δε μας βλέπω και τόσο καλά.

Υ.Γ   Η ιστορία είναι αληθινή και η Αντωνία με τον Σταμάτη είναι υπαρκτά πρόσωπα και μόνο τα ονόματά τους έχουν αλλάξει. Ο Ευάγγελος και εγώ είμαστε υπαρκτά πρόσωπα επίσης αλλά δεν ξέρω γιά πόσο ακόμα.